3/21

Vandaag is het Werelddag van het Downsyndroom. Trisomie eenentwintig: 3/21. Da's dan meteen ook duidelijk waarom deze dag op 21 maart valt. En details zijn belangrijk. Belangrijker dan we vaak denken of inzien.

Met Hidden City streven we naar toegankelijkheid, en in de eerste plaats focussen we ons op de fysieke drempels die vaak een ernstige hindernis vormen om te gaan winkelen, of wanneer we ergens een pintje willen gaan drinken met vrienden. Drempels zijn voor velen een hindernis: rolstoelers, blinden, topsporters met een gebroken been, mama's met een kinderwagen, noem maar op.

Maar de grootste drempel verliezen we maar al te vaak uit het oog. Wij, de samenleving, zijn zelf de allergrootste drempel voor al die kleintjes die met een handicap onze wereld binnenstappen. Misschien zijn babies met Down daarvan wel het treffendste voorbeeld: de vreugde omwille van de geboorte wordt onmiddellijk overstemd door reacties van schrik, ontgoocheling, (soms misplaatste) overbezorgdheid, onmacht, woede zelfs. Kinderen en babies voelen dat aan. Het zijn geen onbewuste wezentjes die geen flauw benul hebben van hun omgeving. Het tegendeel is waar. Als je na 9 maanden in de beschermende baarmoeder plots in die vreemde, lawaaierige, koude wereld terechtkomt, wil je tenminste diezelfde onvoorwaardelijke geborgenheid voelen die andere kinderen vanaf de eerste minuut ervaren.

Nee, we zijn niet naief, kinderen met Down vragen voor heel wat zaken een intensievere aandacht dan andere kinderen. Maar vragen ze ANDERE aandacht? Nee. Ze willen zich net zoals andere kinderen goed voelen in hun vel. Ze willen hun mama en papa zien lachen als ze gekke bekken trekken, en ze willen doodgewoon een knuffel als ze bang zijn in het donker.

Kinderen met Down zijn in onze ogen anders, maar vanuit hun eigen standpunt zijn ze net als elk ander kind: speelse avonturiers die niets liever doen dan op hun eigen manier de wereld ontdekken.

Laten we hen en onszelf eens een gigantisch plezier doen en hen ook zo zien: als de baby of het kind dat ze zijn, niet als het syndromatische label dat ze vanaf die eerste seconde opgeplakt krijgen.

Wie even zoekt, zal misschien toch wel merken dat mensen met Down anders zijn, maar dat is niet erg. Het belangrijkste verschil is dat trisomie-eenentwintigers vaker lachend door het leven gaan dan de doorsnee aardbewoner. Je zou je kunnen afvragen wie er dan eigenlijk met een beperking opgescheept zit...

Wil je meer weten? Kijk dan es op World Down Syndrome Day.

Afbeeldingen: